How minds change, door David Mc Raney
TL;dr
Waarom heeft het zelden zin de ander bij een meningsverschil met argumenten te bestoken?
- Een mening veranderen kost tijd en energie, bijvoorbeeld door argumenten te onderzoeken en af te wegen. Onze hersenen houden daarom liever vast aan wat ze al denken te weten.
- Een mening maakt ook onderdeel uit van je identiteit. Meestal deelt je sociale omgeving deze mening. Van mening veranderen kan dus sociaal onveilig voelen.
Wat wel helpt: tijd, oprechte aandacht en luisteren. Je kunt iemands mening niet veranderen, je kan hooguit bijdragen aan de ruimte die een ander voelt om zichzelf te bevragen.
Wat leerde ik?
Het is een boek vol verwijzingen naar neurowetenschap, psychologie en sociologie, met geweldige voorbeelden. Wat bleef bij mij hangen:
- Je kunt iemands mening niet veranderen. Je kunt hooguit bijdragen aan een situatie waarin die persoon de psychologische ruimte heeft om zichzelf te bevragen. De voorbeelden van complotdenker Charlie Veitch en van Megan Phelps, die in een sekte opgroeide, zijn aangrijpend en indrukwekkend.
- Als je wordt geconfronteerd met een afwijkende mening, komt hetzelfde hersengebied in actie als wanneer je met fysiek gevaar wordt bedreigd.
- Als je in heftige uitwisseling van argumenten belandt, ben je vooral jezelf verder aan het overtuigen. Na een discussie zijn beide partijen sterker overtuigd van hun eigen mening.
- Je hersenen vullen vanzelf informatie voor je in waarvan ze denken dat het ongeveer klopt. Je hebt dat zelf niet door, dus je denkt dat je eigen gedachten ‘waar’ zijn. McRaney verwijst hierbij naar de beroemde jurk die in 2015 viral ging: zwart-blauw of wit-goud?
- Het belang van de sociale identiteit en veiligheid was voor mij echt een eye opener.
- Tijd als belangrijke factor. Het kan en hoeft niet in één gesprek allemaal te worden afgerond. Pauze nemen als de gemoederen verhit raken, is sowieso een heel goed idee.
Er zijn diverse methodes ontwikkeld om dergelijke gesprekken te voeren. In het boek beschrijft McRaney er vier:
- deep canvassing
- straatepistemologie
- smart politics en
- motiverende gespreksvoering.
Welke vragen roept het boek op?
Zit ik teveel in mijn eigen bubbel (spoiler: ja) en hoe kan ik dat doorbreken? Wil ik dat eigenlijk wel? Het boek laat het belang zien van verbinding met andersdenkenden. Echte gesprekken, echt luisteren, je oordeel parkeren.
Het klinkt uitdagend – hoe vaak val je niet in de val om tegenargumenten te noemen, je eigen mening naar voren te brengen. Tegelijk zie ik ook dat het hele mooie dingen kan opleveren. Nieuwe contacten, verrassende inzichten, een breder blikveld.
Het gaf me ook een soort ontspanning. Het is toch verschrikkelijk vermoeiend als je de hele tijd het idee hebt andere mensen te moeten overtuigen?
M’n aarzeling ligt bij de tijdsinvestering. Het voelt als een grote opdracht, een enorme belasting, een project waar ik geen tijd en/of energie voor heb. Of voor wil maken. Die weerstand voel ik wel.
Aan de andere kant is dit natuurlijk iets wat we in ons dagelijks leven kunnen integreren. De kerstborrel met m’n buren was een eerste stap. Toen ze enthousiast binnenkwamen met schalen vol gehaktballetjes, kipvleugeltjes en zalmwrapjes schoot ik in de lach: uit m’n bubbel. Gelukt!
Aanrader?
JA
Andere tips hieraan gerelateerd
Podcast ‘A braver way’, Mónica Gúzman in gesprek met David McRaney, aflevering ‘How can I change their mind’, 13 augustus 2024